do you know Y?

“Hula Girl”; Change is always certain

Watching movie called “Hula Girl” makes me realize again that change is always certain. The movie was on screen at my school in this evening,  provided by Karin Hillen, Director of Alumni Office.

This movie will take you back to 1970s. At that time Japan economy was not as outstanding from the other Asian countries as today but there have been many choices that Japan have made which are different from other countries.

The story started with the announcement of Hawaii dancer recruitment. That poster is posted in the rural area in Iwaki, the Northern Part of Japan which majority of population relied on mining.

Recruitment of dancer in the area of miner.. Just misplacement?

At the first time, it is more than the misplacement since both things can not be mixed in to be the proper picture either miner in Hawaii dress or Hawaii dancer works in the mine.

It sounds ridiculous and nonsense, especially for the people who know only how to work in the mine and dig the black gold. Eventually, miner, the occupation of generation to generation finally has come to an end when the mining would be closed as the mine was replaced by oil.

When the change comes, there are two choices for everyone, mitigation or adaptation? As Davinci said that, the survival is about being fit. What shall we pick? either mitigate the environment to be fit with us or adapt ourself to be fit in with the context?

To answer which choice you should make, it is not easy to tell which is right or which is wrong because when you follow one path, you have to give up another.

Whatever you choose does not matter much about if it is right or wrong but much more about which choice that would make you feel no regret after decision is made.

Love, hope, dream, laughing, friendship, joyful dancing plus music and a lot of changes will also be found in this movie. Whether you are now interested with this movie or not, I will leave some clue for you and then time to make your own choice…

try this link for trailer  http://www.youtube.com/watch?v=3nHakMqGbbg

Message from Mr. Kan to Japanese Student : ข้อความจากนายกถึงนักเรียน

Recently, I have chance to read message from Mr. Kan, Japan Prime Minister to the student.. The future of this country relies on this new generation. I am certain that they will together journey to the real happiness and help their country to reach a new Japan that is far better than before…

here is the message ..

To all Students Facing the New School Year,

For those of you entering junior and senior high school, and to those students promoted to the next grade level, we would like to express our congratulations to you all at the start of the new school year.

This April was supposed to be a season full of hope. Spring, however, turned out to be a painful time for everyone. As you are all well aware, an unprecedented, massive earthquake and tsunami hit Japan on March 11th. I believe there are students who have lost family members or are commuting to schools directly from temporary shelters.

We have heard of many cases in these shelters where students have taken the initiative in helping the elderly and disabled through cleaning up and preparing food. I have also heard that many of you have actively taken part in volunteering. I sincerely thank you for all your great help.

For all those students who have suffered from the effects of this disaster, you must now face this huge trial during your teens which is a time of great growth for young people.

You may never be able to completely escape from all the pain and worry you now face. It is my hope that by finding at least one thing you can devote yourselves to, whether it is your studies, sports, arts/cultural activities, or volunteering, it will help you face and overcome this sadness in time. Schools will support you in various ways so that you may transcend these adverse circumstances.

I have a request for those students living in areas which were not directly hit by this disaster. Please warmly welcome fellow students taking shelter in your areas. Even if there aren’t such classmates right near you, please think of those students living far away under such severe circumstances as your friends. Please also listen to those who have fallen victim to this earthquake.

Our nation and society must make great changes due to this major disaster. How can the country rebuild itself? Japan has always lived in harmony with nature. What must we do to redeem this way of life?

In the process of reconstruction, it is, of course, important to encourage one another to do our best. At the same time, however, in order to build a new society and new relationships, you must also lend an ear to the weaker voices of the vulnerable who are often silenced by bigger voices.

Kenji Miyazawa, who grew up in the Tohoku region, devoted his entire life to improving the lives of Tohoku farmers. Through the power of arts, science, and religion, Miyazawa tried to help these farmers who often faced poor harvests or crop failures due to the cold weather.

Through accepting the opinions of others, I hope you will be able to make rational decisions by developing true wisdom. At the same time, please foster compassion which enables you to pray and cry for others. Furthermore, do not forget to enjoy life through the arts and sports as well.

There is a phrase from Kenji Miyazawa’s novel Night on the Galactic Railroad.

“I’m no longer afraid of such darkness. I will search for everyone’s true happiness. Let’s go on this journey together wherever it may lead.”

What does Miyazawa mean by “true happiness”? I would like all of you to think about this during this difficult time.

If we reach the point where we find ourselves truly considering the meaning of Miyazawa’s words, I believe we can all progress on this journey together. Eventually, we will be able to reach a new Japan that is far better than before.

Please do not forget that it is not only the Japanese people who are going on this journey. Ever since the Great Tohoku Earthquake hit, Japan has been receiving assistance from all over the world. The international community has commended our people for maintaining their sense of calm even during this time of crisis. The entire planet is with us.

Please do not forget all those firefighters, members of the Japan Self-Defense Forces, and the employees of Tokyo Electric Power Company sacrificing their lives to contain the accident at the nuclear plant. There are also the policemen, medical staff and, most of all, please remember the school teachers who risked their lives for you. By continuing to train your body, mind and soul, I hope that in time, you will develop the compassion to be able to devote yourself to others.

The future of Japan lies on your shoulders. Your laughter and smiles will give those who are now fighting hard to support their families and communities, courage and hope.

We will do our best to support all of your efforts. Let’s walk together and find the true meaning of happiness.

Naoto Kan

Prime Minister

Yoshiaki Takaki

Minister of Education, Culture, Sports, Science and Technology

Source : http://www.mext.go.jp/english/incident/1304823.htm

คิดว่าหลายๆ คนอาจจะอยากอ่านภาษาไทยมากกว่า เลยแปลมาให้อ่านกันคร่าว.. ผิดพลาดยัีงไงรบกวนชี้แนะ และขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยค่ะ

ถึงนักเรียนทุกคน

อันที่จริงแล้วเดือนเมษายนนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ทว่าฤดูใบไม้ผลิในปีนี้กลับกลายเป็นช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดสำหรับทุกคน คงเป็นที่ทราบกันดีว่ามีเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาดใหญ่และสึนามิตี เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ที่ผ่านมา ผมเชื่อว่ามีนักเรียนหลายคนได้สูญเสียสมาชิกในครอบครัว และอาจพลัดพรากจากบ้าน และต้องอาศัยในที่พักอาศัยชั่วคราว

ดังที่หลายคนอาจเคยได้ยินหลายเรื่องราวแห่งความดีงามที่เกิดขึ้นในที่พัก ชั่วคราวเหล่านั้นที่เด็กนักเรียนเหล่านี้ได้ริเริ่มในการช่วยเหลือ ผู้สูงอายุและผู้พิการ ทั้งโดยการช่วยทำความสะอาดและจัดเตรียมอาหาร นักเรียนหลายคนได้เป็นส่วนหนึ่งของการทำงานอาสาสมัคร ผมขอขอบคุณด้วยใจจริงสำหรับความช่วยเหลืออย่างมากในครั้งนี้

สำหรับ นักเรียนผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากผลกระทบของภัยพิบัติในครั้งนี้ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญบทพิสูจน์ครั้งใหญ่ในชีวิตวัยรุ่น ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการเติบโตเป็นผู้ใหญ่

การหลบหนีจากความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญอย่างสิ้นเชิง คงเป็นเรื่องยากที่จะทำ ผมก็หวังเพียงแต่ว่า อย่างคุณจะสามารถค้นหาบางอย่างน้อยที่คุณสามารถอุทิศชีวิตเพื่อสิ่งนั้นได้ เพื่อไม่ว่าจะเป็นการศึกษา การกีฬาศิลปะ / กิจกรรมทางด้านวัฒนธรรมหรืออาสาสมัคร ซึ่งจะช่วยให้คุณเผชิญและเอาชนะความโศกเศร้าในเวลานี้ โรงเรียนจะสนับสนุนคุณในรูปแบบต่างๆเพื่อให้คุณผ่านพ้นห้วงเวลาที่เลวร้าย นี้ไป

ผมมีเีิรื่องขอร้องนักเรียนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งไม่ได้ รับผลกระทบโดยตรงจากภัยพิบัตินี้ ให้ช่วยโปรดต้อนรับเพื่อนนักเรียนสละที่พักอาศัยในที่พัำกชั่วคราวในพื้นที่ ของคุณอย่างอบอุ่น แต่หากเขาเหล่านั้นไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นของคุณ ขอให้โปรดระลึกถึงเขาประหนึ่งว่าเขาเหล่านั้นคือเพื่อน และโปรดช่วยรับฟังความเคราะห์ร้ายที่เขาต้องประสบ

ประเทศและสังคมของเราคงต้องเปลี่ยนแปลงอย่างมากเนื่องจากวิกฤติครั้งใหญ่ ครั้งนี้ เราจะสร้างประเทศขึ้นมาใหม่ได้อย่างไร  เราต้องทำอย่างไรเพื่อให้ได้วิถีชีวิตที่สอดคล้ิองกับธรรมชาติกลับคืนมา

ในการสร้่างบ้านเมืองขึ้นมาใหม่นั้น การให้กำลังใจกันและกันเพื่อพยายามทำให้ดีที่สุดนั้นเป็นเรื่องสำคัญ และในเวลาเดียวกัน การสร้างสังคมและความสัมพันธ์ของคนในสังคมขึ้นมาใหม่นั้น เราคงต้องพยายามรับฟังเสียงที่แผ่วเบาจากผู้ที่อ่อนแอซึ่งมักที่จะถูกกลบโดย เสียงของคนในสังคมที่เสียงดังกว่า

เคนจิ มิยาซาวา, ผู้ซึ่งเติบโตขึ้นในภูมิภาค Tohoku, อุทิศชีวิตทั้งหมดของเขาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของเกษตรกร Tohoku โดยใช้พลังของ ของศิลปะวิทยาศาสตร์และศาสนา มิยาซาวา เพียรพยายามให้ความช่วยเหลือเกษตรกรที่ยากไร้ เนื่องจากความตกต่ำของผลผลิต หรือ สภาพอากาศที่ไม่เป็นใจ

ผมหวังว่าคุณจะสามารถตัดสินใจได้อย่างสมเหตุสมผลด้วยการยอมรับความคิด เห็นของผู้อื่นและโดยการพัฒนาภูมิปัญญาจริง ในเวลาเดียวกัน ขอให้เห็นอกเห็นใจผู้อื่นให้มากพอที่จะทำให้คุณสามารถอธิษฐานและร้องไห้ เพื่อพวกเขาได้ นอกจากนี้อย่าลืมที่จะสนุกกับชีวิตผ่านศิลปะและการเล่นกีฬาด้วย

มีวลีจากนวนิยายของเคนจิมิยาซาเรื่อง “Night on the Galactic Railroad” ที่ว่า “ฉันไม่กลัวความมืดดังนี้หรอก ฉันจะค้นหาความสุขที่แท้จริงให้กับทุกคน  ออกเดินทางเพื่อหาความสุขที่ว่านี้กันเถิด ไม่ว่าการเิดินทางจะนำพาเราำไปที่ำไหนก็ตามแต่

“ความสุขที่แท้จริง”ในความหมายของมิยาซาถึงอะไรนั้น ผมอยากให้ทุกๆ คนใึคร่ครวญถึงมันในช่่วงเวลาแห่งความยากลำบากนี้

เมื่อไปถึงจุดที่ได้พิจารณาความหมายในคำกล่าว มิยาซาอย่างแท้จริง ผมเชื่อว่าเราทุกคนสามารถเดินทางไปข้างหน้าไปพร้อมๆ กัน แล้วในที่สุดเราจะไปถึงประเทศญี่ปุ่น ที่ก้าวไปได้ไกลกว่าเดิม และดีขึ้นกว่าที่ผ่านมา

โปรดอย่าลืมว่าในการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงคนญี่ปุ่นเท่านั้น ที่กำลังเดินทางอยู่ หากแต่เราได้รับความช่วยเหลือจากทั่วทั้งโลก โลกทั้งโลกร่วมเดินทางไปกับเรา และ ชื่นชมคนญี่ปุ่นที่สามารถดำรงตนอย่างสงบแม้ในช่วงเวลาของวิกฤตเช่นนี้

โปรด อย่าลืม นักดับเพลิง กองกำลังป้องกันตนเอง และพนักงานของ บริษัท Tokyo Electric Power ที่กำลังสละชีวิตของพวกเขาเพื่อที่จะแก้ไขอุบัติเหตุที่โรงไฟฟ้​​านิว เคลียร์ รวมทั้งตำรวจ, เจ้าหน้าที่การแพทย์ และที่สำคัญที่สุด โปรดจดจำคุณครูที่เสี่ยงชีวิตของพวกเขาเพื่อคุณ ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการฝึกอบรม ร่างกาย ความคิด และจิตวิญญาณของคุณในเวลานี้ จะหล่อเลี้ยงความเห็นอกเห็นใจของคุณ และทำให้คุณสามารถอุทิศตัวเองเพื่อคนอื่น ๆได้ในที่สุด

อนาคตของประเทศญี่ปุ่นคงเป็นสิ่งที่คุณต้องแบกรับ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของคุณจะเป็นความหวัง และความกล้าหาญให้กับผู้ที่กำลังต่อสู้อย่างหนักเพื่อครอบครัวและชุมชน

รัฐบาลจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อผลักดันความความพยายามของคุณ มาเถอะ เดินไปด้วยกันและค้นหาความหมายที่แท้จริงของความสุข

คัง นาโอโตะ

นายกรัฐมนตรี

ไม่แน่ใจว่าอ่านจบแล้วจะรู้สึกกันยังไงบ้าง… เพราะเหตุการภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ เด็กหลายคนต้องพบจุดเปลี่ยนในชีวิต หวังแต่ว่าเขาจะเข้มแข็ง และยืนหยัดเพื่อที่จะเดินทางหาความสุขที่แท้จริงได้เจอ รวมทั้งมีกำลังที่จะสร้างบ้านเมืองขึ้นมาใหม่ และนำพาประเืทศชาติไปให้ไกลกว่าเดิม..

บางครั้งชีวิตไม่ใช่แค่่ไม่ง่าย หลายคนอาจมีปัญหา และหาทางแก้ไข ที่สำคัญคือเส้นทางที่จะเืดินไปข้างหน้า จุดหมายปลายทาง .. สิ่งที่ต้องการค้นหาใช่สิ่งที่เราต้องการหรือเปล่า

รักตัวเอง รักคนอื่น อย่ายอมแพ้ จุดหมายจะอยู่ไกล และหนทางจะยากลำบาก.. แต่หากเราพยายาม อย่างน้อยที่สุด เราจะไปถึงไหนซักแห่งแน่นอน..

dimmer light and brigther hope..

Hello my dear readers.. hopefully, i might have some.. as some of you may know that I have come to Japan since October.  And now I am still here and alive.

I am staying in Tokyo, Odiaba so I have chance to experience the big quake and warning of tsunami.  Interesting, isnt it?

At this moment, the city becomes darker and duller by the blue of the people and continuous no very good news, serving in breakfast and dinner times.  Tokyo is not as crowd as it use to be.. less passengers on the train.. less student in school.. less people in the shopping malls and less food and drink on the shelves…but more worry and concerns..

On the way to school, I have to pass Tokyo Midtown, the big shopping center, where there are a lot of restaurants and department stores located, in the middle of the new city, Roppongi.

After the big quake, Tokyo Midtown is not bright as normal..

Why? Is there something wrong with my eyes?? yes..my eyes are not very good but… it is obviously dimmer but it does not make me become more blue.. it turns me lift up my feeling..

The big earthquake led  the critical damage in nuclear power plants in Fukushima.  Therefore, the shortage of electricity is happened.

The rotation of blackout is implemented in many prefectures in Japan, including Tokyo. Instead of getting upset, people in Tokyo are willing to help by put their daily life in the energy saving mode.

Some lights are switched off both in the station, convenience stores and office. The elevators are left vacant more frequent than usual because people deviate to use stair instead. All these makes me realize how well Japanese people can cooperate to get through the crisis together.

Tokyo gets darker both at night and day but hope of people here is bright enough to light up their way back home in the evening.. and light up their heart to keep putting afford to make country brighter in every next morning..

Y in Crisis; tsunami after the giant quake.. และแล้ว สึนามิก็มา..

ช่วงนี้เหมือนแผ่นดินจะไหวไปทั่ว…ยังไงก็ระวังตัว ระวังตายกันไว้ให้ดีนะคะ อยากจะทำอะไรให้รีบทำ ไม่งั้น ถ้าอยากปลอดภัยจากแผ่นดินไหว แนะนำให้ย้ายมาอยู่ที่โตเกียวเสียด้วยกัน ช่วงนี้มีกัมมันตภาัพรังสีแถมฟรีไม่จำกัดนะคะ มาก่อนได้ก่อน มาทีหลังก็ได้เหมือนกันค่ะ ไม่ต้องกลัว ยังไม่หมดในเร็วๆ นี้

มาว่ากันต่อ จากเรื่องที่เล่าค้างไว้..เด๋วปีนี้จะเล่าไม่จบซักกะที

หลังจากที่รู้สึกว่าชีวิตเพิ่งผ่านความตายมาหยกๆ คนที่หอพักก็เริ่มมารวมตัวกัน บ้างก็พยายามหาข่าว บ้างก็พยายามหาคน

บางคนยังเดินไปเดินมาในชุดนอน เพราะยังอยู่บนเตียงจนถึงบ่าย บางคนก็แจ้นลงมาทั้งๆ ที่ยังแต่งตัวไม่ครบ บ้างมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเป็นโชคดีของวายที่วันนั้นตื่นแต่เช้า เตรียมพร้อมจะออกไปเที่ยว แต่เปลี่ยนใจไม่ไปไหน เพราะว่าขี้เกียจ..บางครั้งความขี้เกียจก็มีประโยชน์อย่างงี้นี่เอง

แผ่นดินไหวอย่างแรง ทำให้รถไฟฟ้า ทั้งบนดิน ใต้ดินต้องงดให้บริการชั่วคราว ถนนแิออัดคับคั่งไปด้วยทั้งรถ ต่างคันต่างทิศ แต่มุ่งไปที่เป้าหมายเดียวกัน คือรักษาชีวิตของใครของมัน

เพื่อนๆ วายหลายคนมีเรียนวันนี้ เลยต้องอาศัยค้างคืนที่มหาลัยไปพลางๆ ส่วนคนที่อยู่หอพักก็เริ่มเคว้งคว้าง จะกลับห้องก็กลัว เพราะไม่รู้ว่าแผ่นดินจะไหวอีกหรือเปล่า โทรศัพท์ก็ใช้การไม่ได้ แต่ต่อให้ใช้การได้ ก็ไม่รู้จะโทรถามใคร ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี

แว๊บบบ.. ฉากหนังภัยพิบัติผ่านเข้ามาในหัวอีกแล้ว เวลามีกลุ่มคนรอดตาย วายมักจะคิดว่าบ้าหรือเปล่าจะรอดได้ไง ต้องตายกันหมดแหละ.. ณ จุดนี้ ได้เวลาเปลี่ยนวิธีคิดแล้วบอกตัวเองว่า.. หนังมันต้องสร้างมาจากเหตุผล มันต้องมีเหตุผลที่เราจะรอดชีวิตหละ.. อืม..

หลังจากยืนงงเกาะกลุ่มกันไม่นาน ก็มีเสียงประกาศว่าขอให้ทุกคนระวังสึนามิ และขอให้อพยพขึ้นที่สูง อืม..ซวยละ..รถไฟใช้การไม่ได้ รถก็ติดขนาดนั้น จะให้ไปไหน และไปยังไงเหรอ?? คนประกาศช่วยให้ทางเลือกบ้าง ไรบ้าง..ไม่นาน มีการอพยพคนที่อยู่บริเวณที่วายพักไปรวมตัวกันที่ตึกใหญ่

น่าแปลกมาก .. ทุกๆ คนค่อยๆ เิดินไปต่อแถวขึ้นบันใดเลื่อนอย่างว่าง่าย .. ไม่มีใครโวยวาย เอะอะ หรือว่าฟูมฟาย.. หรือว่ามันเป็นเรื่องปกตินะ?? นอกจากจะกลัวตายอยู่ในใจลึกๆ แล้ว วายยังสงสัยอย่างแรงว่าทำไมคนญี่ปุ่นเค้าไม่ตื่นบ้าง อะไรบ้าง..ทำไมทุกคนยังคงมีวินัย จิตใจแข็งแรง หรือว่ามันเป็นวิถีซามูไร.. คาดว่ามีเวลาให้คิดทั้งคืน..จังหวะนี้คงต้องเดินตามชาวบ้านเค้าไปก่อน..

ที่ๆ วายมาอยู่ เป็นห้องประชุมขนาดใหญ่  นั่งไปพื้นก็สั่นไป แต่ที่สั่นแรงที่สุดคือใจที่อยู่ข้างใน.. ไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ถึงจะกลัวแค่ไหน วายก็เก็บไว้ในใจไปก่อน..คนอื่นยังอยู่กันได้..เราก็ต้องอยู่ได้..จริงมั๊ยค่ะ

นึกถึงตอนที่คนอพยพมาอยู่ที่ห้องสมุดในเรื่อง the day after tomorrow แล้วก็เริ่มหวั่นใจว่าเอ.. เดี๋ยวจะมีใครประสาทรับประทานแล้วอาละวาดหรือเปล่า แต่อย่างว่าคนที่เล่นหนังที่วายเล่นอยู่เนี่ยไม่ใช่ฝรั่งแต่เป็นคน ญี่ปุ่น ทุกอย่างเลยอยู่ในความสงบ ราวกับว่าไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น..

ไม่นาน เริ่มมีการแจกน้ำ และอาหาร..ซวยหนักละ..นี่มันเหมือนภัยพิบัติยังไงไม่รู้..ได้แต่ข่มใจไว้ว่า อยู่กับคนหลายร้อย..อยู่ด้วยกัน ต้องรอดด้วยกัน..หรือไม่ก็ตายด้วยกัน แต่ที่แน่ๆ คือ เราจะไม่เหงา..นอกจากนั้น ยังเป็นโอกาสอันดีที่เราจะได้รู้ว่า เพื่อนคนไหน เป็นคนอย่างไร..นิสัยคนเวลาวิกฤติ เป็นสิ่งที่น่าศึกษาอย่างมาก.. บางคน ยังคงห่วงคนอื่น ทำอะไร ยังนึกถึงคนอื่น แต่บางคน เวลาปกติ ดูเป็นคนดี มีอัธยาศัย แต่เวลาอยู่ในสถานการณ์อันตราย เขากลับลืมคิดถึงคนอื่น เพราะกังวลแต่การเอาตัวรอด..วายเจอคนทั้งสองประเภทในกลุ่มเพื่อนที่ร่วมชะตากรรมครั้งนี้ โชคดีจริืงๆ ที่ได้ีู้รู้..

จนแล้วจนรอด สึนามิก็ไม่มา วายยังไม่ตาย เพื่อนก็ยังไม่มีใครตาย แต่ทุกคนได้ีรับความกระทบกระเืทือนทางความรู้สึกมากบ้างน้อยบ้าง ตาืมระดับความเข้มแข็งของจิตใจ วายเอง รู้สึกว่าตัวเองตายไปครึ่งชีวิต เพราะความเครียด และความกลัวในสิ่งที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต

จะว่าไปแล้ว ความกลัวในสิ่งไหนๆ ก็น่ากลัวไม่น้อยไปกว่าสิ่งนั้นๆ เลย ความกลัว ทำให้เราตายได้ตั้งแต่ยังไม่วิ่งหนี แต่สติ จะทำให้เรารอดตาย..ทั้งนี้ ความตาย จะมาเมื่อไหร่ไม่รู้ ชีวิตคนเราจะว่าสั้นก็สั้น จะว่ายาวก็ยาว แต่ไม่แน่ใจว่า ความสั้นความยาวนั้น ใช่สาระสำคัญของการมีชีวิตหรือเปล่า ขอให้ทุกคน เตรียมตัวตายให้เรียบร้อยก่อนตาย เพราะเมื่อเวลาจะต้องตาย จะได้ไม่ต้องกลัว แล้วตอนนั้น จะได้ตาย เพราะว่าต้องตาย ไม่ใช่ตาย เพราะกลัวตาย

หลังจากตาค้าง ฟังข่าว และประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าคนที่อยู่บริเวณที่วายอยู่ให้อพยพ จิตใจวายก็ป่วย แล้วร่างกายก็เริ่มป่วยตาม..จะตาย คงจะเพราะป่วยนี่หละคะ คาดว่า.. โชคดีที่วายมีเพื่อนใจดี และพักในพื้นที่ปลอดภัยจากสึนามิ บอกว่าให้ไปพักกะเค้าชั่วคราวก่อนได้ ก่อนที่วายจะบ้า เลยตัดสินใจว่า หลบความกลัวไปสักพักดีกว่า.. ต้องขอบคุณเพื่อนยามยากที่ช่วยให้วายปลอดภัยจากการตายเพราะความกลัว..

แล้วเรื่องที่น่ากลัวไม่ต่างกัน ก็มา ข่าวโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ และกัมมันตภาพรังสี อืม..หนังเรื่องนี้ยังมีอิกยาว..

Y in Crisis ตอนที่ 1

หลังจากที่เล่าเรื่องเที่ยวโน่น นี่ นั่นไปสองสามเรื่อง ช่วงนี้ขอเกาะกระแสญี่ปุ่น เล่าเรื่องโศกๆ บ้างนะคะ

คิดว่าหลายๆ คนคงได้ยิน ได้เห็น ได้ฟัง เรื่องที่เิกิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นกันบ้าง ข่าวครึกโครมมาก..ถ้าไม่เคยได้ยิน แนะนำให้ลองหาอ่านตามเวบบ้าง ไรบ้าง นะคะ จะัได้ไม่ตกข่าว แล้วจะได้จิตตกไปพร้ิอมๆ กัน

วายมาอยู่ที่ญี่ปุ่นได้เกือบครึ่งปีแล้วค่ะ อะไรๆ ก็ดีไปหมด อาหารก็อร่อย คนก็น่ารัก ที่เที่ยวก็เยอะเหลือเกิน เรียกได้ว่าช่วงที่ผ่านมา เป็นอิกหนึ่งช่วงชีวิตที่มีความสุขมากค่ะ จนกระทั่ง…. วันแผ่นดินไหวที่ผ่านมา… วายก็ได้รู้ว่า เวลาได้พาวายมาุึถึงจุดเปลี่ยนของชีวิตแสนสุข…

วายอยู่ที่โตเกียวค่ะ วันที่แผ่นดินไหว เป็นวันศุกร์ที่วายกำลังมีความสุข เนื่องจากเ็ป็นวันที่ไม่มีแผนจะไปไหน หรือทำอะำไรทั้งสิ้น เนื่องจากสองสัปดาห์ก่อนหน้านั้น ตะลอนทัวร์ทั้งสองอาทิตย์ีิติด.. บ่ายแก่ๆ อากาศดีๆ ไม่มีอะำไรเหมาะกับเวลาดีๆ อย่างงี้มากกว่าหนังดีๆ ซักเีืรื่อง…

ระหว่างที่กำลังเลือกหนังด้วยความระทึก..ใจก็ต้องระัทึก เพราะัพื้นเริ่มสั่น..จริงๆ แล้ว แผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่นเนี่ย เป็นเรื่องที่เกิดได้บ่อยยิ่งกว่าการชุมนุมที่้บ้านเราิอิกค่ะ วายเลยบอกตัวเองว่า..เดี๋ยวก็หยุดๆ แต่มันไม่เป็นดังคาดเลยค่ะ มันเริ่มสั่นๆ ๆ ตอนนี้ก็สั่น.. แต่ตอนนั้น สั่นไม่ยอมหยุด แล้วก็สั่นแรงขึ้น ๆ ๆ ๆ จนกระทั่ง น้ำในห้องน้ำกระฉอก..

สติยังมี ความจำยังดี วายเลยเคลื่อนตัวไปนั่งใต้โต๊ะตามที่เคยอ่านมาตามฟอร์เวิดเมล์..การอ่านฟอร์เวิดเมล์ มีประโยชน์อย่างคาดไมุ่ึึถึง ส่วนใจก็เต้นเป็นจังหวะแรพ ดังตูมๆ ไม่ยอมหยุด เพราะพื้นยังสั่นไม่หยุดเช่นกัน ไม่ทันไร เสียงผนังกระเทาะเริ่มดัง เลยบอกตัวเองว่า..ซวยแล้วตู เิอาไงดีเนี่ย..จังหวะนั้น อยากจะกรีดร้องเป็นเสียงโซปราโน แต่คาดว่าคงไม่มีใครช่วย มองจากหน้าต่างไปตึกข้างๆ ปรากฎว่า ใครๆๆๆๆ ก็วิ่งหนีตาย ลงจากตึก เลยลืมเรื่องที่เคยอ่านไปก่อน เพราะจังหวะนั้น ประสาทแดกสมองไปแล้วกว่าครึ่ง..

ด้วยสติที่เหลืออยู่ไม่ถึงค่อน รีบหยิบสตางค์ เสื้อแขนยาว และเอกสารสำคัญเข้ากระเป๋า แล้วออกตัววิ่ง อย่างคิดถึงชีวิตแบบที่เรียกได้ว่าใคร่ครวญเลยทีเดียว ระหว่างทางที่วิ่งพื้นก็ไหวตลอดเวลา.. กว่าจะถึงบันใดก็เหนื่อยและ เพราะว่าห้องอยู่ริม พอถึงบันใด ก็นึกอยากจะกระโดดลงเสียตรงนั้น แต่สติยังมีบ้าง เลยหักห้ามใจไว้ทัน..

จังหวะที่อยู่บันใด มีเพื่อนร่วมชะตากรรมอิกสองคน วิ่งนำหน้าอยู่ด้วยความเร็วสูง..วูบ..ซีนหนังภัยพิบัติในใจชัดมาก เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวประกอบที่ตายง่ายๆ เร็วๆ ในฉากแรกๆ  เวลาลงบันใดต้องทั้งวิ่งไป เกาะบันใดไป เพราะแรงสั่นสะเทือนพยายามเหวี่ยงวายออกจากบันใดตลอดเวลา ชิบหาย อย่างเพิ่งให้ตายตอนนี้เลย ขอเล่นฉากสำคัญ ๆ บ้างเหอะ ว่าแล้วก็กรีดร้องเสียงดัง ตามผู้หญิงผมยาวคนข้างหน้า..ทำให้สถานการณ์ที่น่ากลัวในตอนแรกกลายเป็นสถานการณ์ที่น่าสยดสยองเลยทีเดียว

ไม่เคยนึกเลยว่า บันใดแค่สี่ชั้นมันจะสูงขนาดนี้.. หลังจากลงมาเหยียบพื้นคอนกรีต ก็รู้สึกโล่งใจขึ้น แต่ใจก็ไม่วายสั่น..เกิดมายังไม่เคยเจอเรื่องอะไรที่รู้สึกว่าใกล้ความตายขนาดนี้มาก่อน..

แล้วก็เริ่มคิดถึงชีิวิตที่ผ่านมา เรื่องที่อยากทำ ยังไม่ได้ หรือที่ทำได้ก็ยังไม่ดี..แล้วทำไมถึงได้ใช้ชีวิตให้มันเรื่องเปื่อยอย่างงี้..ชีิวิตคนเราสั้น และเปราะบาง ความเป็นความตายบางครั้งก็มีแค่เส้นบางๆ กั้นไว้เท่าันั้นเอง..

การได้เข้าใกล้ความตาย ทำให้รู้ถึงคุณค่าของชีวิตว่าเป็นสิ่งที่น่าหวงแหนแค่ไหน..

หากคุณยังมีชีวิตอยู่ ขอให้ระลึกไว้เสมอว่าชีวิตนี้เป็นสิ่งที่มีคนให้เรามา..มันจะไม่อยู่กับเรา และเป็นของเราตลอดไป คำถามที่เราควรจะุุตอบคือ ทำอย่างไงให้โลกที่เราอยู่ดีขึ้นกว่าวันที่เรามาุถึงในวันที่เราจากไป..

ว่าแล้วก็โทรศัพท์หาที่บ้าน ปรากฎว่าทั้งพ่อ และแม่อยู่ที่งานศพ จังหวะเหมาะขนาดนี้ ไม่รู้จะเล่าอะไรให้ฟังเลยได้แค่บอกว่า ให้ท่านขับรถกลับบ้านดีๆ .. เท่าันั้นเอง..

ภาพ : หลังแผ่นดินไหวสิบนาที บริเวณที่พักวาย ตึกข้างๆ เกิดไฟไหม้เนื่องจากแผ่นดินไหว…