do you know Y?

East Japan Earthquake, 1 year in my memory

In one fine Friday afternoon of March, I was about to watch movie then the earth strongly shook so my movie program was cancelled and my life was changed unexpectedly and considerably.

It was the biggest earthquake in my life. Myself was shaken because of shaky earth and my trembling heart. Thank you to all my dear friends who were with me and helped me went through that super anxious moment.

Few days after the massive quake, Tokyo turned to be the gloomy capital cities. I worried about my own life when the shelves of drink and fresh food in super market had gone empty then many of my friends started going back to their home countries.

Compared to some people, my life at that time seemed to be hard but when I learned about people in Tohoku area, the obstacles that I faced should be bearable and I should express no dissatisfaction.

After watching videos and reading articles about what people in Tohoku area had faced and were facing with and many times I found my face full of tears.

The stories of losses, the stories of heroes, the stories of resilience brought me tears and valuable life lessons.

Losing the love one is the tragedy for the survivor.

Being strong, not giving up and trying to get back to normal is example of gain from pain.

Risking one self to save the others is another way to live beyond life.

Atsushi Koizumi, the first person I know that went to Tohoku region very soon after the great earthquake make me ask myself many question about many things.

eventually, during golden week(time between last week of April and first week of May), I decided to go to join TIEC volunteer group, heading to Tohoku region and stay there for one week.

Through my own eyes, I realized how powerful the nature can be… and I know that I will never be able to imagine or understand how people in this area would feel or have to suffer. I am not certain that if I survived the  great earthquake and huge tsunami, I would be strong enough to pursue my life with the memory of losses.

There are many things in life that we can win. But for our mother nature, all we can do is paying respect. Uncertainty is always certain so we can never be sure if there is tomorrow,  shouldn’t we live our everyday worth living? Without earthquake, my one year in Japan would be perfectly fine but experiencing those incident told me that there will be plenty of things to learn through the hard time.

In those day, Thanks to my friends in TIEC, who organized and let me join this activity. Thank you to all volunteers in Rocinantes for teaching me the precise lessons of volunteering. Different walks of life gather at the Miyagi with different reason for the same purpose of helping and supporting people in effected area. Akita san from Osaka told me that he came to Miyagi because he is Japanese….

Today the anniversary of 1 year after the shocking earthquake, I went to “East Japan Earthquake Press Photo Exhibition” to keep this crucial memory alive with me. I could not help myself from crying…

One year have passed, there are still a lot of work for Japanese to build the future of better Japan. According to this article http://www.japantimes.co.jp/text/fl20120311x1.html that one girl said that “I myself have not lost my house or a family member, but I have experienced the horror of the quake and radiation leaks. “Ganbare” (“Hang in there”) is not the right message, because the victims were already doing their best when the disasters struck, and they are still hanging in there every day to rebuild their lives.” From now on, I will no never again say “Ganbare” because I do believe that Japanese people and people in Tohoku region are now trying their best to live their lives and get through the difficulties that I will not be able to imagine.

All the best to you, Japanese people. I will watch, learn and  never forget.

สิ่งสำคัญ; Something important…

เวลาเป็นสิ่งที่มีอยู่อย่างจำกัด เช่นเดียวกับหลายๆ อย่าง ในหนึ่งเวลา เราอาจทำอะไรได้หลายๆ อย่าง แต่สิ่งที่ทำนั้นก็อยู่ภายได้ข้อกัดของความสามารถที่เรามี คงไม่ใช่ทุกครั้งที่เราจะสามารถเลือก และทำทุกอย่างอย่างที่เราต้องการได้ เพราะความจำกัดนั้นมีอยู่มากมาย ทั้งที่เรารู้ และไม่รู้ เข้าใจ และไม่เข้าใจ ..

ความจำกัดเหล่านั้น ทำให้หลายต่อหลายครั้ง เราต้องเลือกว่าจะทำสิ่งได้ก่อน ทำสิ่งใดหลัง จะเก็บของชิ้นไหนไว้บนโต๊ะ เก็บไว้ที่ลิ้นชัก หรือทิ้งอะไรลงถังขยะ

ในการเดินทางโดยเครื่องบินนั้น มีข้อจัดกัดสำคัญอย่างหนึ่งที่รู้กันเป็นอย่างดีคือเรื่องน้ำหนักของกระเป๋า โดยสายการบินจะกำหนดมาให้ว่า กระเป๋าจะต้องไม่เกินเท่านั้นเท่านี้กิโล ไม่เช่นนั้นก็จำเป็นที่จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่ม เนื่องจากเป็นคนไม่มีเงิน ข้อจำกัดนี้จึงทำให้วายรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เนื่องจากความต้องการของคนหาคำว่าจัดกัดยาก เวลาจะต้องย้ายไปอยู่ที่ไหน เป็นไปได้ วายก็อยากจะยกบ้านทั้งบ้านไปด้วยกันเสียเลย แต่เนื่องจากทำไม่ได้ก็เลยต้องคิดว่าอะไรสำคัญมากน้อยกว่ากัน ต้องจัดชิ้นไหนก่อน ชิ้นไหนหลัง

กว่าจะจัดกระเป๋าเสร็จก็กินเวลานานโข หลายต่อหลายครั้งก็จัดกันข้ามวันข้ามคืนเลยทีเดียว กระนั้นส่วนใหญ่ ในภายครั้งมักจะพบว่าลืมบางอย่าง หรือนำบางอย่างที่ไม่ได้ใช้ติดมาด้วย ไม่แน่ใจว่าจะมีใครเป็นอย่างงี้บ้างหรือป่าว?

เราแยกสิ่งสำคัญออกจากสิ่งไม่สำคัญไม่ได้? การจัดลำดับความสำคัญนั้นยากเกินไป?

ตอนบ่ายของวันที่ 11 มีนาคม ปีที่แล้ว เป็นวันที่ทำให้รู้ว่า ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีนาทีก่อนที่จะวิ่งหนีตายลงเพียงพอสำหรับการคิดและเก็บของ “ที่สำคัญ” หรืออันที่จริงแล้ว สิ่งที่สำคัญจริงๆ สำหรับชีวิต เมื่อเทียบกับราคาของการมีชีวิตอยู่ต่อนั้นไม่ได้มีมากมายสักเท่าไหร่ แต่หลายๆ อย่างที่เราสร้าง มี และเก็บข้าวของไว้มากมาย อย่างเพลิดเพลิน ซึ่งอาจเพราะเราอาจจะหลงลืมไปว่าการที่จะได้อะไรบางอย่างมา เราคงต้องเสียอะไรบางอย่างเพื่อแลกเปลี่ยนกับมัน

The price of anything is the amount of life you exchange for it.
– Henry David Thoreau–

หลังจากมีข่าวว่าน้ำอาจจะท่วมกรุงเทพไม่นาน อาหารแห้ง น้ำดื่ม และอื่นๆ หายไปจากชั้นวางของในห้างสรรพสินค้า จนชั้นวาง กลายสภาพเป็นชั้นว่าง ภายในเวลาไม่นาน เป็นตัวชี้วัดว่า ของที่หายไปจากชั้นเหล่านั้น เป็นของสำคัญอย่างยิ่งในเวลาที่น้ำท่วม ทุกคนจึงพยายามที่จะซื้อเก็บไว้ มากเท่าที่จะมากได้ เพื่อจะได้เอาชีวิตตนให้รอดเสียก่อน โดยไม่ต้องสนใจว่าชีวิตของคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไร ส่วนห้างร้านต่างๆ นั้นก็เห็นว่ากำไรเป็นของสำคัญ การจำกัดจำนวนการซื้้อจะสร้างผลกระทบต่อกำไร จึงปล่อยให้ซื้อกันได้อย่างบ้าคลั่ง เท่าที่จะทำได้ แต่ขณะเดียวกันเราก็อินเหลือเกินกับเพลงน้ำท่วมที่ร้องว่า “ฝนจะพ้นเลยผ่าน ถ้าเรารักกันมากพอ”

ช่วงวิกฤติน้ำท่วมในเมืองไทยครั้งนี้ก็ทำให้หลายๆ คนต้องคิดอย่างเร็วๆ ว่าอะไรกันที่สำคัญกับชีวิต โดยเฉพาะผู้ที่ต้องอพยพออกจากบ้านไปอยู่ที่ปลอดภัย ส่วนบ้านที่ยังเตรียมตัวเก็บข้าวเก็บของก็ต้องคิดว่าสิ่งไหนสำคัญ หรือมีค่า ก็ต้องเก็บไว้ในที่สูงเพื่อให้รอดพ้นจากกระแสน้ำ

มีเพื่อนคนนึงตั้งสถานะใน เฟสบุ๊คว่า  ”ย้ายสิ่งของมีค่าขึ้ั้นที่สูง…? งั้นกูนอนแม่งชั้นล่างนี่แหละ”

วิกฤตินั้นนำข้อจำกัดหลายอย่างมาสู่ชีวิต และเมื่อชีวิตมีข้อจำกัดจำนวนมาก และสามารถเลือกได้ไม่มาก เมื่อนั้นสิ่งสำคัญที่เราเลือกมีแนวโน้มที่จะเป็นสิ่งที่สำคัญจริงๆ แต่บางครั้งด้วยความที่ขาดสติ หรือ ปัญญา สิ่งที่เราเลือกอาจจะไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ หรือจัดลำดับความสำคัญผิดพลาด หรือลำดับความสำคัญของเรา อาจจะขัดกับการจัดลำดับความสำคัญของคนอื่น บางทีเราจึงได้เห็นภาพคนอาจแบกตู้เย็น ทีวี หรือตุ่มน้ำ ออกมาจากบ้านที่ไฟไหม้ แทนที่จะรีบเก็บเอาเงินทองของมีค่าออกมา ซึ่งอาจจะเนื่องมาจากไม่ทันได้คิด หรือคิดไม่ทัน หรือคิดถูกแล้ว ก็ไม่ทราบได้

ขอบคุณวิกฤติที่ทำให้คิดหนักกว่าเดิม

Somewhere only we know

Facebook is now not only the page to see your friends face but also the book that can keep you up to date with the substance that your friends want you or their network to know what they value…. anyhow you might notice that some of your friends tend not to share much on face book. There are scenarios for this case, first, they value privacy or they do not value Facebook or both.

Today I saw the pictures of school trip, taken at Meiji shrine. It reminds me about the beginning of my student life at GRIPS. At that time, there were a lot of new faces, many names to remember, many questions to ask and to answer in order to get to know each other…such a good old day.. if you know what I am talking about so it is the place only we know.

Some where only we know is not somewhere only we go but it is somewhere that we have been there together. Therefore when the combination of we is different, that somewhere cannot be the same anymore.

The sad thing about somewhere only we know is that we can really go there only for one time. Even we go there again, we cannot be the same anymore. No matter how sweet the memory about somewhere only we know is. What we can do is to visit the sweet memory as long as we can remember it.

As people say everything is changing, some fast while some just slowly..

I do understand this rule of nature but I find it is sometimes not easy to accept the change, the truth. And I am so scared of forgetting somewhere only we know. Thank you Facebook for helping me to recall my past and ring the bell what I have learned through those memorable moments..and maintain my long-distance friendship.

somewhere only we know will always be there in our memory but no one can tell that how long we can exist and remember somewhere only we know…

Everybody\’s changing…

Kabuki; Beauty till the Last Breath

Last week I attended the lecture about Kabuki… so fasinated..and here is what I would like to share..

Kabuki is the performance that tries to beautifully convey the philosophy of ideal society, justice and human being to the audience. For me, ideal society and justice seem to be very difficult to understand but I think I can get some sense about human being so this paper will be about it, focusing on the last moment of human being. We all human have no experience in dying but kabuki will let us experience in through the performer.

Kabuki was once the most popular entertainment in Edo period. Romantic and heroic tales were performed on stage and the performers were the superstars whose picture would be printed in the wooden block and sold for their fans to collect and their costume could create fashion trend.

In the sense of Kabuki, beauty might be interpreted as colorful and young since the leading female role will represent the female at age of less than 20 coming with elegant colorful costume. The love of young girl that displayed in Kabuki popular scene is the girl love to the bell which represented something could not be reach.

One of the most famous stories was Chuchikura which the story was related to Harakiri, the ceremony of suicide, commanded by shogun and the death belonged to both the lord and their samurai.

During Edo period, committing suicide was considered honorable and at that time many samurai traded their lives with the that glory.

Some people might perceive this scene as the expression of serving selflessness to the leader. In the other hand, we should keep in mind that at that period people should obey their placement and that would keep the order of the society which meant order of the ruler.

Many people who try to be the hero but fail to do so ended up with Harakiri and they would be given credit as they live and then died by the code of honor.  If we failed to live our lives as the ideal one then we committed suicide, would we be given that honor?

The attractiveness of Samurai way for me is about mist and encouragement that made the legend. Samurai lived for honor and glory but at the time when there was no war; Harakiri is also the way to that end. I am wondering if it worth to have the glory legend after death instead of have simple live which not glow but have potential for happiness.

. .l  am now thinking about Lieutenant Dan in Forest Gump, who firstly, wanted to die in the field with honor instead of living without legs. Then he felt thankful to Forest Gump for saving his life which he can live it happily…with artificial legs…maybe nothing to do with legs..

The beauty sense of death in Kabuki reminds me the full bloom of sakura in Hanami season. During the full bloom, the beauty reaches its peak then declining as much as the falling part. After all flower falling, people who have never seen sakura tree before might not be able to tell which is sakura tree since there will be only naked branch left. Even there is no petal on the tree, people still think and talk about that beautiful moment… I think this might be similar to the way people think about hara-kiri.

During the lecture, Prof. Hideo Furuido gave example of the last happiness before departure. Young samurai spent time with the family members in the night with no cloud then killed himself next morning. I do not know if it is related but I found something similar in the famous movie “I give my first love to you”, which the guy spend whole day with his beloved girlfriend before dying. So why should we die when we can seek for happiness??

One of my Japanese friends told me that in the country of suicide death is higher than the death of accident, dying is not the referable topic in daily life. That is why when there was somebody jumps into the railway we will be informed that there is an accident. Yes, this is accident for us since we will never predict about that but for the people who committed that, it is surely not an accident. I cannot know the reason behind the huge number of death and I am not sure if this death is different from the old day. But what is certain is that, their death will be recognized.

At this point I am not certain anymore if kabuki can convey the concept of ideal society. Even death that is displayed on stage is the combination of beauty and I have to  admit that it is really beautiful, should this scene be included in the philosophy of human living? Or it is just the brain wash message from ruler to the subordinate? and in this case the philosophy might be something to do with obedience not justice or ideal state…

It would be good if there is some scene of what is happened after death…but maybe it is just nothing… at all..

dimmer light and brigther hope..

Hello my dear readers.. hopefully, i might have some.. as some of you may know that I have come to Japan since October.  And now I am still here and alive.

I am staying in Tokyo, Odiaba so I have chance to experience the big quake and warning of tsunami.  Interesting, isnt it?

At this moment, the city becomes darker and duller by the blue of the people and continuous no very good news, serving in breakfast and dinner times.  Tokyo is not as crowd as it use to be.. less passengers on the train.. less student in school.. less people in the shopping malls and less food and drink on the shelves…but more worry and concerns..

On the way to school, I have to pass Tokyo Midtown, the big shopping center, where there are a lot of restaurants and department stores located, in the middle of the new city, Roppongi.

After the big quake, Tokyo Midtown is not bright as normal..

Why? Is there something wrong with my eyes?? yes..my eyes are not very good but… it is obviously dimmer but it does not make me become more blue.. it turns me lift up my feeling..

The big earthquake led  the critical damage in nuclear power plants in Fukushima.  Therefore, the shortage of electricity is happened.

The rotation of blackout is implemented in many prefectures in Japan, including Tokyo. Instead of getting upset, people in Tokyo are willing to help by put their daily life in the energy saving mode.

Some lights are switched off both in the station, convenience stores and office. The elevators are left vacant more frequent than usual because people deviate to use stair instead. All these makes me realize how well Japanese people can cooperate to get through the crisis together.

Tokyo gets darker both at night and day but hope of people here is bright enough to light up their way back home in the evening.. and light up their heart to keep putting afford to make country brighter in every next morning..