do you know Y?

ทำไมฝน ต้องคู่กับคนเหงา?

อ่านคำถามแล้วออกจะติดแนวโรแมนติก ซึ่งห่างไกลจากแนวที่เคยอ่านมาใน blog นี้ แต่พอดีมีพี่คนนึง ฝากให้ลองหาคำตอบเมื่อครั้งหนึ่งนานมาแล้ว กว่าจะนึกได้ก็ตอนเดินลุยน้ำ..ดำๆ..ตามข้างทาง เนื่องมาจากท่อตัน ระบายน้ำไม่ทัน ก็เค้าเพิ่งจะมาขุดลอกกันตอนหน้าฝน..เฮ้อ..ทำไมต้องมาขุดลอกท่อกันตอนนี้??(น่าจะเป็นหัวเรื่องที่ดีของตอนหน้า) กลายเป็นไม่โรแมนติกไปซะละ ..

กลับมาเข้าเรื่อง…ฝน และเหงา

มีเพลงหลายเพลง เขียนเกี่ยวกับฝน และความรัก ในขณะที่เพลงหลายเพลงกว่านั้น เกี่ยวกับฝน คนเหงา และเศร้า ในบางบริบทอาจมีน้ำตามาร่วมผสมโรง นั่นอาจเป็นเพราะการเอาฟ้า ฝน มาเชื่อมกับตัวเรา และน้ำตา… และการเชื่อมโยงจะลึกซึ่ง และชัดเจนยิ่งขึ้น หากเราอยู่คนเดียว และที่สำคัญ… มีปมในใจ

เคยฟังนักแต่งเพลงให้สัมภาษณ์ เค้าบอกว่ามันขึ้นอยู่กับอารมณ์ เพลงดีๆ บางเพลง ใช้เวลาแต่งแค่ 15 นาที เชื่อว่ามีหลายเพลงเกี่ยวกับฝนกำเนิดขึ้นในเพียงชั่วขณะแห่งความเหงาท่ามกลางเสียงฝน ชั่วขณะที่มีสมาธิ และมีจิตใจที่พริ้วไหวไปตามการเปลี่ยนแปลงสิ่งรอบตัว เพราะสายฝน และเชื่อมต่อไปอีกว่า ช่วงเหงาๆ ช่วงนั้น จะต้องอยู่คนเดียวที่บ้าน หรือร้านกาแฟ เพราะหากตอนนั้นอยู่ที่ป้ายรถเมล์ยืนรอรถในสภาพเปียกครึ่งท่อน หรือบนรถตู้ติดแหง็กอยู่บนทางด่วน คงสร้างแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงได้เหมือนกัน แต่เพลงที่ว่า อาจไม่ได้มีความเหงา ความเศร้า แบบโรแมนติกปนมาสักเท่าไหร่

เอ่อ ว่าแต่ ทำไมต้องเป็นเพลงเหงา เพลงเศร้าด้วย

อาจเป็นเพราะเวลาฝนตก คนส่วนใหญ่จะอยู่บ้าน ฟังเสียงฝนเสียงลม สัมผัสลมเย็นๆ ที่ปะทะผิว กลิ่นดิน กลิ่นฝน หรือบางครั้งเมขลา กับรามสูรก็ส่งฟ้าแลบ ฟ้าร้อง มาฝากเราด้วย และหากไม่จำเป็นต้องเผชิญชะตากรรมบนท้องถนน คิดว่าหลายๆ คน คงอยากจะนอนกลิ้งพุงอยู่ที่บ้าน รื่นรมย์กับบรรรยากาศฝนตก

และเมื่ออยู่เงียบๆ เหงาๆ ว่างๆ บางคนก็เริ่มประมวลอดีตกลับมาคิดเล่นๆ ภาพอดีตบางภาพก็ชัด และผุดขื้นมาง่ายๆ โดยเฉพาะเรื่องราวที่สร้างความประทับใจที่เจ็บปวด จะฝังรากได้ลึก ไม่ต้องขุดก็สามารถผุดขึ้นมาแจ่มในใจได้เรื่อยๆ…แล้วภาพนั้นก็ย้อนกลับมา ย้อนกลับมา แล้วเจ้าของเรื่องราวก็จมลงไปในห้วงอดีตซึ่่งบางครั้งสร้างมาจากบ่อน้ำตา…อันนี้ท่าทางจะออกแนวเศร้า มากกว่าเหงานะเนี่ย

บางคนด้วยความไม่มีอะไรทำ ก็เริ่มจินตนาการว่า..เอ…ทำไมเราไม่มีใครซักคนมานั่งดูฝนเป็นเพื่อนกันนะ หรือเอ..จะทำอะไรดีเนี่ย..อยู่คนเดียว เปลี่ยวใจ จะโทรไปหาเพื่อนก็กลัวเพื่อนจะไม่เข้าใจความอ่อนไหว เดี๋ยวเพื่อนจะหาว่าเป็นตัวอาร์ต จะคุยกับพ่อแม่พี่น้องครับ ก็กลัวว่าเค้าจะเป็นห่วง ก็เลยอยู่เงียบๆ พอเงียบ แล้วก็เหงา บางคราว..ก็อาจจะอยากร้องไห้แบบตองภัครมัยก็เป็นไปได้

จะไม่ให้เพลงมันเศร้าและเหงาได้ยังไง ถ้าคนอารรมณ์แบบนี้

คงจะดีกว่า หากเรามีใครซักคน มาแบ่งปันช่วงเวลาแห่งความโรแมนติก เปลี่ยงเพลงฝนแบบเหงาๆ เศร้าๆ ของเบิร์ดกะฮาร์ท เป็นเพลงรักอย่างเพลง rain ของบัวชมพู

และคงจะดียิ่งขึ้นไปอิก หากเราใช่ช่วงเวลาเหงาๆ เคล้าสายฝนที่ว่า ทบทวนตัวเอง หรือทำอะไรให้มีประโยชน์มากกว่าจินตนาการว่าตัวเองเป็นพระเอก นางเอก มิวสิควิดีโอ..แล้วก็หม่นหมอง ประคองอารมณ์เศร้าต่อไป

เพราะเมื่อฝนหยุดตก หรือเมื่อเราตื่นจากภวังค์ความเปลี่ยวเหงาแล้ว .. การจินตการตัวเองวิ่งท่ามกลางสายฝน หรือนั่งเหม่อมองฝนข้างหน้าต่าง หรือร้องไห้อยู่ใต้ฝักบัวนั้น ไม่มีทางที่จะช่วยให้เราไม่เหงาเมื่อฝนตกลงมาอีกครั้ง

คล้ายๆ กับเล่นมิวสิควิดีโอ ที่เราเลือกจะเล่นเอง ทั้งๆที่ไม่มีคนจ้าง เลยไม่ได้ค่าตอบแทน

แล้วคุณ คิดว่าไงบ้างคะ?