ทำไมคนเราโหยหาอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน..?
กาลครั้งหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ วายไปหาเพลงเก่าๆ อย่างเพลงของ คาร์เพนเตอร์ แฟรง ซิเนสทรา หรือ ดอริส มาฟัง เพราะรู้สึกว่า ตัวเองรู้สึกดีเวลาได้ฟังเพลงแบบนี้เวลาดูหนัง หลังจากฟังไปซักพักก็เริ่มรู้สึกรักเพลงเหล่านั้นมากเสียยิ่งกว่าเดิม
อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้ว และจบไปแล้ว แม้ว่าผลของมันจะยังส่งมาถึงปัจจุบัน แต่ what is done, is done ค่ะ ไม่เหมือนอนาคต ที่เราไม่รู้ว่าจะจบยังไง แม้ว่าจะมีคนพูดไว้ว่า Everything is going to be OK, if it is not, it is not finished yet. แต่เมื่อไหร่เราจะรู้ว่าไอ้ที่เป็นอยู่ตอนนี้ OK
เราอยู่กับปัจจุบัน และทำปัจจุบันเพื่ออนาคต ที่บางครั้งเราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เพราะชีวิตของเรา หรือโลกใบนี้ทั้งใบ ไม่ใช่การทดลองในระบบปิดอย่างสมบูรณ์ เราไม่สามารถควบคุมตัวแปรควบคุมได้อย่างอุดมคติ
บางครั้งปัจจุบันเลยอาจจะกลายเป็นที่ที่เราไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน เช่นเดียวกับอนาคต ที่บางครั้งก็ไม่อาจคาดเดา ซึ่งต่างจากอดีต เรารู้จักสิ่งเหล่านั้นดี เพราะเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้ว คงไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอื่นไปได้ เว้นแต่ใจเราจะเปลี่ยนไป อดีตถูกตรึงไว้กับเวลาที่ผ่านมา ทำให้มันไม่สามารถเคลื่อนที่ เปลี่ยนแปลง ผ่านกาลเวลา แม้ว่าบางส่วนของอดีตจะทำให้เราต้องเจ็บบ้าง แต่คงมีหลายๆ ส่วน ที่สร้างรอยยิ้มให้เราได้ในวันที่แสนมัวซัว
ดังนั้นในการเลือกเสื้อผ้า หรือสิ่งของเครื่องใช้ หากไม่อยากตกเทรน ให้เลือกในแบบที่คลาสสิค หรือตกยุคไปแล้ว เพราะไม่ว่าคุณจะใส่มันเมื่อไปไหร่..มันก็จะยังเก่าอยู่ดี
ถ้าคิดถึงวันวานยังหวานอยู่ บรรยากาศเรื่องแฟนฉัน ลองแวะไปเที่ยวเพลินวานดูได้..แล้ววันที่ผ่านไปจะพัดกลับมาให้ชุ่มใจอีกครั้ง
น่าสนใจดี…ความเห็นของเราอ่ะนะ
เราจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เราตัดสินว่าทำได้ดีในอดีตแล้วอนาคตจะดี
หรือพลาดในอดีตแล้วอนาคตจะแย่ เราไม่เคยได้เห็นซะหน่อย
ประมาณว่าถ้าทำอีกแบบนึงในอดีต แล้วแน่ใจได้ไงว่าปัจจุบันจะดีกว่าหรือแย่กว่า มันไม่สามารถบอกได้ เพราะไม่ใช่การเล่นเกม ที่เราจะลองเซฟแล้วเล่นลองเล่นอีกแบบดู เพราะนั้นเราลองใหม่ได้ แล้วผลก็จะเกิดตามที่คนเขียนเกมออกแบบไว้
ฉนั้นแล้ว เราก็ควรเคารพการตัดสินใจของตัวเอง ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง มันคือการเคารพตัวเอง
ถูกต้องนะค้าบบบ
เป็นคน Proactive จริงๆ นะคุณ
จิงๆแล้วฟังเค้ามาอีกที
555+